تبلیغات
كُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ .. = بهره وری
كُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ .. = بهره وری
eat and drink, and do not waste. he does not love the wasteful
In the Name of Allah, the Most Compassionate, the Most Merciful
To all the youth in Western countries
The bitter incidents triggered by blind terrorism in France motivated me once more to talk to you, young people. In my view, it is regretful that such events provide the ground for dialogue, but the reality is that if [such] painful issues do not provide the ground for finding a solution and a venue for consultation, the ensuing damage will double. 
The suffering of every human being in any spot in the world is per se sorrowful for his fellow humans. The scene of a child dying before the eyes of his beloved ones, a mother whose family’s happiness turns into mourning, a husband carrying the lifeless body of his wife to somewhere hastily, or a spectator who is not aware that he is going to see the last sequence of his life in moments, are not scenes which would not stir human sentiments and feelings.
Anybody endowed with affection and humanity is affected and touched by these scenes, whether they occur in France, in Palestine, in Iraq, in Lebanon or in Syria. Definitely, one and a half billion Muslims share this feeling and abhor and loathe the perpetrators of these tragedies. But the important question is that if today’s sufferings do not end in building a better and safer future, they will be reduced to mere bitter and fruitless memories. I believe that this is only you, the youth , who by learning lessons from today’s hardships, will be able to find new solutions for building the future, and block off-roads which have led the West to this current position.
It is true that today, terrorism is the pain we and you share, but it is necessary for you to know that the insecurity and anxiety that you felt in the recent incidents differ on two major grounds with the pain that people in Iraq, Yemen, Syria and Afghanistan have endured throughout successive years. First of all, the Muslim world has been victim to terrorism and violence more extensively, on a much larger scale, and for a much longer period of time, and the second difference is that unfortunately, these acts of violence have always been supported by big powers in different ways and an effective manner.
Today, barely is someone unaware of the United States of America’s role in the creation or strengthening and arming of al-Qaeda, Taliban and their ominous followers. Alongside this direct support, the palpable and known supporters of Takfiri terrorism, despite having the most primitive political establishments, have always been among the allies of the West, and that is while the most progressive and the clearest thoughts born out of dynamic democracies in the region have been ruthlessly suppressed. The West’s double-standards vis-à-vis the movement of awakening in the Muslim world is a telling example of contradiction in the Western policies.
Another aspect of this contradiction is seen in the [West’s] support for Israel’s state terrorism. The oppressed people of Palestine have been experiencing the worst kind of terrorism for more than 60 years. If the people in Europe have been taking refuge in their homes and been avoiding gatherings and crowded centers [only] for a number of days, it has been for tens of years that a Palestinian family has not been safe from the Zionist regime’s carnage and destruction machine even at its own home. What kind of violence could be compared today with the Zionist regime’s settlement construction in terms of its intense brutality?
Without having ever been seriously and effectively blamed by its influential allies, or at least the self-declared independent international institutions, this regime has been demolishing the homes of Palestinians and destroying their orchards and farmlands on a daily basis without even giving them time to move their living properties or collect their crops, and all this is often taking place before the terrified and tearful eyes of women and children, who witness the beating and injury of their family members and, in some cases, their transfer to notorious torture chambers. Do you know any other act of brutality on the same scale and dimension and at this rate of persistence in today’s world? If shooting at a woman in the middle of the street only for having protested at a soldier armed to the teeth is not terrorism, so what is it? Should this barbarism not be labeled as extremism just because it is being committed by the military forces of an occupying government? Or maybe these images should no longer stir our conscience only because they have been constantly seen on TV screens for 60 years?
Military campaigns targeting the Muslim world over recent years, which have taken countless lives, are another example of the West’s contradictory logic. Besides human losses, the invaded countries have lost their economic and industrial infrastructure, their drive towards growth and development has been halted or slowed down, and in some cases, turned back tens of years. Nonetheless, they are rudely asked not to consider themselves as oppressed. How can a country be reduced to ruins and its city and village be reduced to ashes and then [its people] be told not to consider themselves as oppressed! Instead of inviting [people] not to understand or forget about tragedies, isn’t honest apology better? The pain endured during these years by the Muslim world due to the hypocrisy and insincerity of the aggressors is no less than material damage.
Dear youth! I expect you to change this hypocrisy-infested mentality at present or in the future; a mentality whose art is covering up far-fetched goals and embellishing sly intentions. In my view, the first step to establish security and calm is to reform this violence-breeding mentality. As long as double standards dominate the Western policy, and as long as terrorism is divided in the eyes of its powerful supporters into good and bad categories, and as long as interests of governments are given precedence over human and moral values, the roots of terrorism should not be sought anywhere else. 
Unfortunately, these roots have also penetrated deeply the cultural policies of the West through consecutive years, and have led to a soft and silent onslaught. Many countries in the world take pride in their indigenous and national culture; cultures that have fed human communities for hundreds of years at the same time that they have been flourishing and reproducing. The Muslim world has been no exception to this rule. But in the contemporary period, the Western world, benefitting from advanced tools, has been insisting on cultural simulation and unification in the world.
I consider the imposition of the Western culture on other nations and belittling independent cultures as a silent and very harmful act of violence. Humiliating rich cultures and insulting their most respected parts are happening while the alternative culture is by no means qualified to supplant them. For instance, the two elements of “aggressiveness” and “moral promiscuity,” which have unfortunately turned into the main components of the Western culture, have downgraded its acceptability and standing even in its own birthplace. The question now is if we would be committing a sin if we rejected a belligerent, obscene and culture that shuns spirituality? If we block the flood of destruction, which is streaming towards our youth in the form of different quasi-artistic products, will we be guilty? I do not deny the significance and vale of cultural bonds. These bonds have led to growth and prosperity and richness every time they have been made under natural conditions and through respect for the accepting society. On the contrary, incongruous and imposed bonds have proven to be unsuccessful and damaging.
I regret to say that vile groups like Daesh are born out of such unsuccessful bonding with imported cultures. If the problem was really ideological, such phenomena must have been seen in the Muslim world before the era of colonialism as well. However, history proves the contrary. Historical evidence makes it clear how the colonialism’s concurrence with an extremist and ostracized mentality in the heart of a primitive tribe, planted the seed of radicalism in this region. Otherwise, how is it possible that a refuse like Daesh could have been born out of one of the most ethical and the most human religious ideologies in the world that, in its essential fabric, draws a parallel between killing a human being and killing of the entire humanity?
On the other hand, one must ask why some people, who have been born in Europe and grown up intellectually and spiritually in the same environment, are being attracted to this kind of groups? Can one believe that these people suddenly turn so extremist as to shoot and kill their own countrymen only after one or two trips to war zones? Definitely, one should not ignore the impact of a lifetime unhealthy cultural feeding in a contaminated and violence-breeding environment. A comprehensive analysis must be carried out in this regard, an analysis to explore the overt and covert sources of contamination of a society. Maybe, the deep-seated hatred that has been sown in the heart of some [social] classes in the Western societies throughout years of industrial and economic prosperity due to inequalities and, at times, [as a result of] legal and structural discriminations, has given rise to complexes that emerge from time to time in such a sickening manner.
At any rate, it is you who should break through the outer layers of your society, find knots and grudges and do away with them. Instead of being widened, the rifts must be narrowed. The big mistake in fighting terrorism is hasty reactions that increase existing chasms. Any emotional and hasty move that would isolate or scare away and unsettle the Muslim community living in Europe and America, which comprises millions of active and responsible human beings, and deprive them of their basic rights more than before, and ostracize them socially, will not only fail to solve any problems, but also increase distances and deepen grudges. Superficial and reactionary measures, particularly when legalized, will have no other outcome but to clear the way for future crises by increasing existing polarizations. According to reports received, in some European countries certain regulations have been adopted to obligate citizens to spy on Muslims. These behaviors are unjust and we all know that injustice is willy-nilly produces reciprocal response.
Furthermore, Muslims do not deserve such ingratitude. The Western world has known Muslims for centuries. Both the day that the Western people settled in the territory of Islam as guests and cast a covetous look on the wealth of their host, and the day that they were the host and benefited from the Muslims’ work and thought, they mainly saw nothing [from Muslims] but kindness and patience. Therefore, I ask you, the youth, to lay the foundation for a proper and honorable interaction with the Muslim world based on correct knowledge and deep insight and by [learning lessons from past] tragic experiences. In this case, in a not distant future, you will see that the edifice you have erected on such a foundation will spread the shadow of confidence and trust over the heads of its architects, grant them the warmth of security and clam, and radiate the rays of hope in a bright future on the world.

Seyyed Ali Khamenei,
Azar 8, 1394; November 29, 2015




نوع مطلب :
برچسب ها : young people، Khamenei، Takfiri،
لینک های مرتبط :

 letter  of imam  Ayatollah Khamenei to President Hassan Rouhani about the JCPOA

In the Name of Allah, the Most Compassionate, the Most Merciful 

Your Excellency,  Mr Rouhani,

President of the Islamic Republic of Iran and Head of the Supreme National Security Council

May God bestow success upon you.

Greetings to You 

The agreement known as the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) has already been cleared through legal channels following precise and responsible examinations in the Islamic Consultative Assembly, [parliamentary] ad hoc committees and other committees as well as the Supreme National Security Council. Since the agreement is waiting for my view, I deem it necessary to remind several points so that Your Excellency and other officials directly or indirectly involved in the issue would have enough time to comply with and safeguard national interests and the country’s best interests.

 1.             Before anything else, I deem it necessary to extend my gratitude to all those involved in this challenging procedure throughout all its periods, including the recent nuclear negotiating team whose members tried their best in explaining the positive points and incorporating all those points [into the agreement], critics who reminded all of us of weak points through their appreciable meticulousness, and particularly the chairman and members of the Majlis ad hoc committee [set up to review the JCPOA] as well as the senior members of the SNSC who covered some voids by including their important considerations, and finally the Speaker of Majlis and Members of Parliament who adopted a cautious bill to show the right way of implementation [of the agreement] to the administration, and also national media and the country’s journalists who despite all their differences of view presented a complete image of this agreement to public opinion. This voluminous collection of activity and endeavors and thoughts [spent] on an issue which is thought to be among the unforgettable and instructive issues of the Islamic Republic, deserves appreciation and is a source of satisfaction. Therefore, one can say with certainty that the divine reward for these responsible contributions will, God willing, include assistance and mercy and guidance by Almighty God because the divine promises of assistance in exchange for assisting His religion are unbreakable. 

2.             Enjoying decades-long background of presence in the very details of the affairs of the Islamic Republic of Iran, you must have naturally realized that the government of the United States of America, neither in the nuclear issue nor in any other issue, had been pursuing no other approach but hostility and disturbance, and is unlikely to do otherwise in the future either. The remarks by the US President [Barack Obama] in two letters addressed to me on the point that [Washington] has no intention of subverting the Islamic Republic of Iran turned out to be unreal and his open threats of military and even nuclear strike, which can result in a lengthy indictment against him in international courts, laid bare the real intentions of US leaders. Political pundits and public opinion of many nations clearly understand that the case of his never-ending hostility is the nature and identity of the Islamic Republic of Iran, which is born out of the Islamic Revolution. Insistence on rightful Islamic stances and opposition to the hegemonic and arrogant system, perseverance against excessive demands and encroachment upon oppressed nations, revelations on the US support for medieval dictators and suppression of independent nations, incessant defense for the Palestinian nation and patriotic resistance groups, rational and globally popular yelling at the usurping Zionist regime constitute the main items which make the US regime’s enmity against the Islamic Republic inevitable, and this enmity will continue as long as the Islamic Republic [continues to] disappoint them with its internal and sustainable strength.  

The behavior and words of the US government in the nuclear issue and its prolonged and boring negotiations showed that this (nuclear issue) was also another link in their chain of hostile enmity with the Islamic Republic. Their deception through flip-flopping between their initial remarks that came after Iran accepted to hold direct talks with them and their constant non-compliance with their pledges throughout two-year-long negotiations and their alignment with the demands of the Zionist regime and their bullying diplomacy regarding relations with European governments and bodies involved in the negotiations are all indicative of the fact that the US’s deceitful involvement in the nuclear negotiations has been done not with the intention of a fair settlement [of the case], but with the ill intention of pushing ahead with its hostile objectives about the Islamic Republic.  

 Doubtlessly, vigilance vis-à-vis the hostile intentions of the US government and instances of resistance on the part of the officials of the Islamic Republic of Iran throughout the negotiations managed, in numerous cases, to prevent heavy damage from being inflicted [upon Iran]. 

However, the outcome of the negotiations, which is enshrined in the JCPOA, has numerous ambiguities and structural weaknesses that could inflict big damage on the present and the future of the country in the absence of meticulous and constant monitoring. 

 

3.             The nine-point provisions entailed in the recent bill adopted by the Majlis and the 10-point instructions outlined in the resolution of the Supreme National Security Council carry helpful and effective points which must be taken into consideration. Meantime, there are some other necessary points which are announced here while some of the points mentioned in the two documents are highlighted.  

 First, since Iran has accepted to negotiate basically for the objective of removal of unjust economic and financial sanctions and its enforcement (the lifting of sanctions) is tied to Iran’s future actions under the JCPOA, it is necessary that solid and sufficient guarantees be arranged to avoid any infraction by the opposite pa

rties. Written declaration by the US president and the European Union for the lifting of the sanctions is among them. In the statements of the EU and the US president, it must be reiterated that these sanctions will be fully lifted. Any declaration that the structure of the sanctions will remain in force shall imply non-compliance with the JCPOA.   

 

Second, throughout the eight-year period, any imposition of sanctions at any level and under any pretext (including repetitive and fabricated pretexts of terrorism and human rights) on the part of any of the countries involved in the negotiations will constitute a violation of the JCPOA and the [Iranian] government would be obligated to take the necessary action as per Clause 3 of the Majlis bill and stop its activities committed under the JCPOA .

 

Third, the measures related to what is mentioned in the next two clauses will start only after the International Atomic Energy Agency (IAEA) announces [the conclusion of] the past and future issues (including the so-called Possible Military Dimensions or PMD of Iran’s nuclear program).

 

Fourth, measures to renovate the Arak plant by preserving its heavy [water] nature will start only after a firm and secure agreement has been signed on an alternative plan, along with sufficient guarantees for its implementation.  

 

Fifth, the deal with a foreign government for swapping enriched uranium with yellow cake will start only after a secure agreement has been clinched to that effect, along with sufficient guarantees [for its implementation]. The aforesaid deal and exchange must be done on a gradual basis and on numerous occasions.  

 

Sixth, by virtue of the Majlis bill, the plan and the necessary preparations for mid-term development of the atomic energy industry, which includes the method of advancement in different periods of time for 15 years for the final objective of 190,000 SWU, must be drawn up and carefully reviewed by the Supreme National Security Council. This plan must allay any concern stemming from some points entailed in the JCPOA appendices.  

Seventh, the Atomic Energy Organization of Iran must organize research and development in different aspects such that after the end of the eight-year period, there would be no shortage of technology for the level of [uranium] enrichment entailed in the JCPOA.

 

Eighth, it must be noted that on the ambiguous points in the JCPOA document, the interpretation provided by the opposite party is not acceptable and the reference would be the text of the negotiations.   

Ninth, the existence of complications and ambiguities in the text of the JCPOA and the suspicion of breach of promise, infractions and deception by the opposite party, particularly the US, require that a well-informed and smart panel be established to monitor the progress of affairs and [gauge] the opposite party’s commitment and realization of what was mentioned above. The composition and the tasks of this would-be panel should be determined and approved by the Supreme National Security Council. 

 

In witness whereof, Resolution 634, dated August 10, 2015, of the Supreme National Security Council, is endorsed pending the observation of the aforementioned points. 

 In conclusion, as it has been notified in numerous meetings to you and other government officials and also to our dear people in public gatherings, although the lifting of sanctions is a necessary job in order to remove injustice [imposed on people] and regain the rights of the Iranian nation, economic overture and better livelihood and surmounting the current challenges will not be easy unless the Economy of Resistance is taken seriously and followed up on entirely. It is hoped that this objective will be pursued with full seriousness and special attention would be paid to enhancing national production. You should also watch out so that unbridled imports would not follow the lifting of sanctions, and particularly importing any consumer materials from the US must be seriously avoided. 

I pray to Almighty God for your and other contributors’ success.

2015/10/21





نوع مطلب :
برچسب ها : sanctions، terrorism، human rights، nuclear، Economy of Resistance،
لینک های مرتبط :

هنگام محرم شد و هنگام عزا،
 هان
 برخیز  و بخوان مرثیت کرببلا
هان
پیراهن نیلی به تن تکیه بپوشان درهای حسینیه دل بگشا,
هان
طبّال بزن بر طبل که با گریه درآیند طبّال بزن باز بر این طبل عزا،
هان
فرا رسیدن محرم الحرام و ایام سوگواری سالاران شهیدان و هفتاد و دو تن از یاران با وفایش را به همه ارادت مندان او تسلیت عرض نموده آرزومند قبولی عزاداریهای شما بوده و از حضرت ایشان خواهان شفاعت عزاداران واقعی شان در روز محشر می باشم.




نوع مطلب : مذهبی، 
برچسب ها : حسین، سوگواری، شفاعت،
لینک های مرتبط :

مراقب قضاوت ها، نوشته ها و گفته ها ی خود باشیم

قلمی از قلمدان قاضی افتاد. شخصی که آنجا حضور داشت، گفت جناب قاضی کلنگ خود را بردارید. قاضی خشمگین پاسخ داد مردک این قلم است نه کلنگ. تو هنوز کلنگ و قلم را از هم بازنشناسی؟مرد گفت هرچه هست باشد،  تو خانه مرا با آن ویران کردی.





نوع مطلب :
برچسب ها : قضاوت، قلم، كلنگ، عبید، زاكانی،
لینک های مرتبط :

سه شنبه 20 مرداد 1394 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

چرا شیعه جعفری هستیم

یکی از سوالاتی  که بیشتر وقت ها در رابطه  شیعه و گروه های شیعیان می شود، این است  که چرا به بخشی از شیعیان، شیعه جعفری گفته می شود و آیا این گروه از شیعیان با شیعیان  دوازده امامی متفاوتند؟ در این نوشتار کوتاه در حد وسع ام در جهت پاسخگویی به سئوال برآمدم  و امیدوارم اول مرضای رضای ایزد منّان گردد و دوم نیز توانسته باشم، دینی از دیون خودم  را به مذهبم ادا نموده باشم.

الف).خلاصه ای از زندگی نامه امام صادق(ع):

امام صادق(ع) ششمین اختر تابناک و امام شیعیان جهان اسلام  در روز ۱۷ ربیع الاول سال ۸۳ هجری قمری در مدینه متولد شدند، پدر گرامی آن حضرت، امام محمد باقر(ع) و مادر ارجمندش ام فروه، دختر قاسم بن محمد بن ابی‌بکر است، نام شریفش جعفر و لقب معروفش صادق و کنیه‌اش ابوعبدالله است، شهادت آن حضرت در ۲۵ شوال سال ۱۴۸ هجری قمری در ۶۵ سالگی به دستور منصور دوانیقی خلیفه ستمگر عباسی به وسیله سمی که به آن بزرگوار خوراندند، در شهر مدینه اتفاق افتاد و محل دفن ایشان قبرستان بقیع است.

ب). چرا شیعه جعفری؟

1). تعریف شیعه

 شیعه یعنی یاران و پیروان و تابعین یک یا چند نفر و در اصطلاح به افرادی گفته می‌شود که از امام علی(ع) پیروی کرده و آن حضرت را خلیفه بلا فصل پیامبر(ص) می‌دانند، از این تعریف شیعه دو معنی عام و خاص مستفاد می گردد، معنی عام آن به عموم پیروان علی بن ابیطالب(ع) و معتقدین به خلافت و زمامداری بلا فصل آن بزرگوار بعد از پیغمبر خاتم(ص) گفته می‌شود و شیعه به این معنی در طول تاریخ و با گذشت ایام به گروه‌ها و شعبه‌های متعدد تقسیم شد، مثل شیعه زیدی، شیعه اسماعیلی و دیگر فرق و گروه‌ها.  شیعه در معنی خاص به افرادی اطلاق می‌شود که علاوه بر اینکه به امامت و جانشینی بلافصل امام علی(ع) بعد از رحلت پیامبر(ص) اعتقاد دارند، به امامت یازده فرزند آن حضرت نیز معتقد هستند و به این گروه از شیعیان، شیعه اثنی عشری، امامیه، جعفری مذهب گفته می‌شود.

2). خاستگاه شیعیان:

پیدایش شیعه و اطلاق این نام به گروهی خاص پیروان علی(ع) طبق روایات و گزارشات تاریخی به دوران زندگی و حیات حضرت محمد(ص) بر می‌گردد. از جابر بن عبدالله انصاری صحابی رسول مکرم اسلام(ص) نقل می‌کنند: که فرمودند روزی ما در خدمت پیامبر(ص) بودیم، علی بن ابیطالب(ع) وارد شد،‌ آنگاه پیامبر(ص) با اشاره به علی(ع) فرمودند: «و الذی نفسی بیده ان هذا و شیعته هم الفائزون یوم القیامه»[1] سوگند به کسی که جانم در قبضه قدرت او است، همانا این مرد و پیروانش در روز قیامت البته از رستگاران خواهند بود.

اما چرا      شیعه  جعفری؟

در این رابطه باید گفت که بعد از رحلت پیامبر(ص) در دوره خلافت خلیفه دوم نوشتن حدیث و حتی نقل آن ممنوع شد و این عمل حدود ۱۰۰ سال ادامه یافت تا اینکه در دوره امامت امام باقر(ع) که در ایام خلافت عمر بن عبد العزیز اموی بود، ممنوعیت کتابت و نوشتن حدیث برداشته و از طرفی هم به خاطر درگیری خلافت به مسائل دیگر فرصت مناسبی برای امام باقر(ع) و شاگردان آن ایجاد شد و از سال  ۱۱۴ هجری تا ۱۴۸ هجری یعنی زمان امامت امام صادق(ع) پایه فکری نظام تشیع که در زمان پیامبر(ص) و ائمه پیشین طرح‌ریزی شده بود، مستحکم شد.

یعنی امام صادق(ع) از فرصت به دست آمده و در فضای سیاسی حاکم دوران امامت شان و با ملاحظه نیاز جامعه و آمادگی زمینه اجتماعی دنباله نهضت علمی و فرهنگی پدرش امام باقر(ع) را گرفت و حوزه وسیع علمی بزرگی به وجود آورد و در رشته‌های مختلف علوم عقلی و نقلی آن روز را، به شاگردان بزرگی هم چون هشام بن حکم، محمد بن مسلم، جابر بن حیان و... . آموخت که علاوه بر استحکام پایه اعتقادی شیعه موجب توسعه و گسترش آن هم شد.

یعنی در این دوره تکیه اصلی شیعه بر امام صادق(ع) بود، لذا  علما و دانشمندان اکثر روایات را از آن حضرت اخذ می‌کردند و در این تاریخ بود که تشیع دارای شناسنامه شده و به صورت یک مذهب رسمی به نام امام صادق(ع) مزین شد. نا گفته نماند این دوره مصادف بود با شکل گیری دیگر مذاهب اهل سنت، یعنی در حقیقت حضرت امام صادق(ع)، گام دوم در بنیان‌گذاری مکتبی را که پایه‌های اولیه آن در زمان پیامبر(ص) و ائمه پیش از امام صادق(ع) برداشته شده بودبرداشت، لذا به خاطر این اهتمام امام صادق(ع) در گسترش و اشاعه فقه و عقاید شیعه این مذهب به نام مذهب شیعه جعفری معروف شده است.



[1] طوسی، محمد بن حسن، الامالی، قم دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۲۵۱.





نوع مطلب : مذهبی، 
برچسب ها : شیعه، جعفری، امام جعفر،
لینک های مرتبط :

خُذِالْعَفْوَ وَأْمُرْبِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِینَ گذشت پیشه كن و به [كار] پسندیده فرمان ده و از نادانان رخ برتاب  الأعراف  آیه ﴿۱۹۹﴾ 

1).این تصاویر نشان دهنده نمایی از وضعیت اسفناك آلودگی رود خانه قمرود( سمت چپ پل امیر كبیر در ست انتهای محدوده رودخانه قمرود (كه توسط شهرداری ساماندهی شده است) می باشد. بنده متنی برای آنها ندارم زیرا اولا  خود تصاویر گویای همه چیز هستند. ثانیا بنده از عواقب نوشتاری كه بوی انتقاد از كسی، سازمانی، نهادی بدهد می ترسم مگر كسی می تواند به اسب مدیران این مملكت كه مادرزادی مدیر و مدبر به دنیا آمده اند بگوید "یابو". ولی به تآسی از آیه شریفه بالا این تصاویر را بعد از مدتها مبارزه با نفسم در وبلاگم قرار دادم تا شاید وجدان های خفته بیدار شوند كه یا ایها الناس فكر نكنید همه مسایل ما سیاسی است و دیگر هیچ. حال قضاوت با شما بینندگان وبلاگ است كه آیا این هم تقصیر گربه كوره(آمریكا مكار، اسرائیل كودك كش، انگلیس توطئه گر، روسیه بدقول و...) می باشد یا نه خروجی عملكرد مدیران مدبّر این مرز و بوم. این نمونه ای است از مسایل زیست محیطی مان.

این تصویر نیز صنحه كراهت باری از نحوه مدیریت پسماندهای خانگی و غیر خانگی در منطقه شمال كشور می باشد. خلاصه بگم این تصویر گرفته شده از بستر یكی از رودخانه های زیبا و پر آب منطقه بندپی شرقی و ابتدای ورودی زادگاه ام می باشد كه شرح آن قبلا همراه با دو تصویر دیگر در این آدرس،رفته و این تصویر  را اینجا آورده ام كه بگویم این مشكل فقط مختص قم نیست متاسفانه كشوری است.

وَلاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا إِنَّ رَحْمَتَ اللّهِ قَرِیبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِینَ و در زمین پس از اصلاح آن فساد مكنید و با بیم و امید او را بخوانید كه رحمت‏ خدا به نیكوكاران نزدیك است   سوره  الأعراف آیه  ﴿۵۶﴾

 

2). این تصویر در ساعت 16 و 52 دقیقه مورخ 15 تیر ماه 1394 پشت چراغ قرمز قسمت جنوبی بلوار شهید محمود نژاد شهر ام القرای اسلام یعنی قم گرفته شده است. حقیر این خودرو را در بلوار صدوق (زنبیل آباد) مشاهده نمودم، از قضا با هم، هم مسیر شدیم و در یك فرصت كوتاه پشت چراغ قرمز مذكور بصورت عجله ای و به كمك دوربین مویابلم موفق به گرفتن این تصویر از آن شدم. داستان از قرار بود كه سه یا چهار نفر آدم (حداقل 24 ساله راننده كه بیشتر می زد) این موتورسیكلت را داخل یك خودرو سایپای ... قرارداده بودند و با خیال راحت از جانب پلیس بی آزار كشور تا آنجایی كه بنده دیدم در سه تا از بلوارهای مهم و پر تردد شهر(شهید صدوقی، شهید محمود نژاد و جمهور اسلامی) در حال جولان دادن و برای خودشان در حال صفا و سیتی بودند. حال سئوال اینجا است اگر در این بین در اثر یك ترمز ناگهانی، و یا هنگام عبور از دست اندازهای آنچنانی (تنها نرم و سخت افزار كنترل سرعت در شهرهای كشور حضرت مهدی(عجل) به وهم بعضی ها) این موتور كف خیابان ولو شده بود، حساب دیگر خودروهای عبوری و احتمالا عابران پیاده با كی بوده و یا خواهد بود؟  قطعا می فرمائید با كرامالكاتبین دیگر! مگر نه؟ چون این مورد تنها مورد این گونه استفاده بهینه، اقتصادی و فرهنگی از خودروهای سواری در كشور و شهر ما نبوده و نخواهد بود. این دو نمونه، مشتی هستند از خروارها رفتار های ناهنجار دركشورمان. تازه این دو مورد در شهری مشاهده می شود، كه به گفته مسئولین اداره‌کل امور مبلغین و مساجد معاونت فرهنگی سازمان تبلیغات اسلامی بیش از 33 هزار نفر روحانی  مبلغ به مناسبت ماه مبارک رمضان برای تبلیغ امور دینی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به  دیگر نقاط كشور اعزام شده اند. تو خود حدیث مفصل بخوان از مجمل....






نوع مطلب : اجتماعی، 
برچسب ها : فرهنگ، ملت، هنجار، پلیس، مبلغ، اسلم،
لینک های مرتبط :

شنبه 16 خرداد 1394 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

تكمیلی در رابطه با پست لدار                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         بعد از گذشت حدود دوسال  از درج مطلب لدار ضمن اذعان و اعلام از نواقص موجود در مطلب بعضا خود خواسته و از سر رعایت حرمت قلم و بعضا نقص اطلاعات حقیر، با توجه به بازخورد های در یافتی چه به صورت پیام در محیط سایبری از بینندگان سایت و چه به صورت مذاكرات حضوری دوستان و نزدیكان ضروری دیدم تكمله ای بر حدود و ثغور لدار ارائه نمایم. اینجانب در مطلب اولیه، حدود و ثغور لدار را بیشتر بر اساس مشاهدات و دانسته های خودم نوشتم ولی بعدا متوجه شدم زمین های متعلق به لدار گسترده تر از آنی هست كه تصور می كردم. مثلا بنده لدار را از غرب به رودخانه سجرو (سجاد رود) محدود كردم بودم در حالی كه اینچنین نبوده، چرا كه زمین های در غرب (جاده اصلی) لدار از كنار جاده خاكی منتهی به روستای امام زاده عباس(ع) شروع می شود و اراضی معروف به تنگیتا تا مرز زمین های غلامحسین زاده ها مربوط به لداریها(سلیمی ها، محسن زاده ها، احمدنیاها، قبلا طاهریها و الآن غلام زاده ها و ...) می باشد. از طرف شمال غربی نیز اراضی منطقه چفت سر  و حتی آب بندان گردد رودبار (غرب سجاد رود) نیز مربوط به لداریها (فرزندان مرحوم(ره) مشهدی جان آقا (معروف به ولیك بن)) می باشد. از طرف جنوب غربی نیز اراضی لدار تا منطقه كلهوخامن( نزدیك تهمتّن كلاه) مربوط به لداریهاست(فرزندان مرحوم(ره) حاج رمضانعلی محسن زاده لداری) . از طرف جنوب و مركز نیز زمین های بالا پیاله رود دشت (پالرد دشت) نزدیك چالرز باعوتبارها اراضی لدار محسوب می گردد. از طرف حنوب شرقی نیز زمین های آنطرف رود خانه بلوك معروف به خویی كلا نیز جزء اراضی لدار می باشند(خیلی از صاحبان آنها اطلاع ندارم فقط می دانم اسدالله تبار ها و فرزندان كربلایی شكرالله و مشهدی فرج الله طاهر نژاد آنجا صاحب نسق هستند. (اگر كسی اطلاعات بیشتر ی دارد جهت تصحیح  ارائه نماید). در گذشته نه چندان دور آبادی شاه زاده رضا(ع) نیز جزء لدار بوده است. از طرف شمال و شمال شرقی نیز اراضی لدار تا مرز اراضی امیرده( دیو چال، آغوز بن، الّم و ...) ادامه دارد.

اما وجه تسمیّه "لدار"

یكی از سئوالات پر تكرار بینندگان وبلاگ در ذیل مطلب لدار سئوال، از وجه تسمیّه لدار بود. حقیر  در جهت تكریم مخاطبین عزیز و بزرگوار و  پاسخ گویی به آنها و جهت دانستن خودم در مراجع رسمی مثل لغت نامه های دهخدا، معین و ... جستجو نمودم تعریف مشخص و خاصی از آن ندیدم. بیشترین توضیحی كه ارائه شد توسط لغت نامه دهخدا ست. اما بنده با یك زبان شناس مشاورت كردم ایشان، از من پرسیدند اگر ما  "لدار" را آنگونه كه تلفظ می كنید تجزیه كنیم بصورت "له" و "دار" از هر جز آن چه معنایی  مستفاد می گردد. ایشان بلا فاصله گفتند نزدیك ترین و اولین معنای "دار " همان درخت است كه در دیگر گویش های ایرانی نیز رایج است. همچین "دار" به معنا خانه و  سرا می تواند كه ریشه عربی دارد(به عنوان مثال می توان به این حدیث حضرت زهرا(س) اشاره نمود كه در رابطه با نیكی به همسایگان فرمودند"الجار ثم الدار" ). لذا  همان معنای اول بیشتر به واقعیت نزدیك است. ولی گفتند "له" به زبان شما یعنی چه؟ بعد از كمی فكر گفتم تا آنجا كه بنده می دانم  "له" دو معنای كاربردی دارد 1). به معنای خوابیدن(له بورده یعنی خوابیده، افتاده)، دراز كشیدن، افتاده بودن و  افتادن (له شونه یعنی می افتد) و2 ). به معنای رسوب مثلا در زبان ما به گل رسوبی می گوییم "له گل" بعد از من پرسیدن آنجا منطقه جنگلی است و درخت زیاد دارد گفتم بله، فراوانی نوع درختان را پرسیدند گفتم در محدوده اصلی لدار در زمان بچگی خودم  و قبل از ما درخت "لرك" بیشترین فراوانی را داشت. گفتند می تواند لدار به معنای منطقه ای باشد با  درختان افتاده ی زیاد و یا سر زمین رسوبی. و یا حتی خیلی دقیق تر لدار می تواند تغییر یافته در اثر مرور زمان  "لرك دار" نیز باشد. حالا قضاوت و نتیجه گیری با خود شما ها. حقیر بیشتر معنا اول را به واقعیت نزدیكتر می دانم. لدار= سرزمینی با درختان افتاده

سقاخانه (سقانفار)تاریخی روستای لدار بجا مانده از دوره قاجاریه. این اثر در تاریخ 11 مرداد 1384 با شماره ثبت 12551 به عنوان یک اثر ملی ثبت شده است.

این تصویر در تاریخ 22 خرداد 1394 توسط این جانب گرفته شده است. البته از نماهای دیگر این اثر عکاسی شده ولی به دلیل وجود یک سری کج سلیقگی های موجود از ارایه معذور بودم.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

پنجشنبه 14 خرداد 1394 :: نویسنده : نرجس فدایی

Who is Imam Khomeini

In the year 1902 a child was born in Iran who later on changed the destiny of a nation and that of the Muslim World by his divine uprising. He led a revolution against which the world’s entire dominant powers and all enemies of freedom and nations' independence, lined up since its commencement.
That day no one knew that he would be the one whom the future will know as 'Imam Khomeini', one whose name will be heard in every spot of the world and will remain in history, one who, once began an uprising, will resist against the greatest world powers and defend the independence of the country and the dignity of the Islamic nation and will become the reviver of God’s religion in an era when values have undergone a metamorphosis.
A Man for All Ages
The late Martyr Murteza Mutahari, by way of depicting ‘Ruhallah’ [the spirit of God], says that he was the extract and digest of faith.
It was this very faith which, bravely and intuitively, spoke of the decline of Communism, and of the need of the contemporary critical world for gnostic spirituality, the spirituality which he himself was its actual personification and crystallization. 
Why did the imperialism fear from this old man?
He was the man who after centuries, like a spiritual leader and an internal guide for his era, called out to the new Caesars and Emperors to submit to the truth, the wonder of innateness and the conduct of love and faith.
The world has heard, and it will also hear, his voice. Tens of small and large countries in the world testify how great the holy voice of that old spiritual man in its effect was, and how blissful!
Why does a man reach to such a level?
Undoubtedly, the Imam enjoyed the flow of the holy spirit of the Christ’s breath, and thus he could breathe into the dead body of the new century the spirit of faith and love, and to historically carry out the desire of all the prophets.
This is why the Late Pope John Paul II had said: "We should respect and venerate Imam Khomeini for the things he did for his country and the world."
Why is it that during the revolution, all of Iran no matter old or young, religious or Marxist, and from all different ethnics, only and only saw one man in their perspective?
The Figure of this Age
It seemed that the whole history of a nation was summarized in this man. Somehow that in 1979 he became a figure, reflecting the needs of millions of people.
He used his strongest power against history in order to deny the empty-handedness of the spirit of the present era.
Perspective of a Nation
Bishop Capuche says: "Iran's victory against the world's greatest powers was due to Imam Khomeini's leadership and people's powerful faith."
It is these particularities which distinguishes Imam Khomeini’s revolution from other contemporary revolutions.
The age of united is disbelief over, and now it is time for monotheism and a new era is starting.  The earth got a heavenly appearance, and the soil got the color of the orbits.
World in Sorrow
On June 3rd 1989, he prepared himself to see one who he yielded to attract, his satisfaction in all his lifetime. He bowed nobody and cried for none except his beloved. Now this was the glorious time for him and an intolerable time for his disciples.
Nothing can describe what went on that day to the people. The glory of people's presence in January 1st, 1979 was again repeated with great intensity in the day of Imam Khomeini's death. As the world testifies the presence of almost 6 million people in 1979 when Imam was returning to Iran and a mass presence in Imam Khomeini's funeral ceremony of 9 million people.
As Bishop Capuche says: "Imam Khomeini was the father of the world's Weak and his absence is a great sorrow for the berefoot of world."
Imam Khomeini's memory and mode became eternal since he was the actual real and the reality is always immortal and alive.




نوع مطلب : مذهبی، 
برچسب ها : Imam Khomeini، digest of faith، reviver، imperialism،
لینک های مرتبط :

یکشنبه 27 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

صبر در برابر حرف مردم

صبر را به سه قسم تقسیم كرده‌اند: صبر بر طاعت؛ صبر از معصیت؛ و صبر بر بلا. اما در رفتارهای انسان و یا انگیزه‌های وی برای انجام یك رفتار مواردی را می‌توان یافت كه در آنها زمینهء دو یا سه نوع صبر فراهم است یا به نحوی با انواع صبر ارتباط پیدا می‌كند. یکی از مواردی که زمینه برای انواع صبر در آن پیدا می‌شود زمانی است که شخص با کسانی مواجه باشد که مخالف عقیده او هستند، احكام شرعی را درست رعایت نمی‌كنند و با توهین و تمسخر او یا انجام رفتارهایی بر خلاف عقایدش او را می‌آزارند و او چاره‌ای جز تحمل آنها ندارد. چنین كسی در میان اطرافیان خود همیشه احساس غربت و تنهایی می‌كند و در زندگی با موانع و مشكلات فراوانی روبرو است. در چنین شرایطی یا شخص باید بر خلاف عقیده و تكلیف خود، به گونه‌ای رفتار کند که دیگران می‌پسندند، تا بتواند به راحتی در كنار اطرافیان خود زندگی کند؛ یا باید ناملایمات ناشی از حفظ عقاید و پافشاری بر تكالیفش را بپذیرد.

امیرالمؤمنین در یکی از وصیت‌های خود به امام حسن علیهما السلام به خوبی به این مساله پرداخته‌ و فرموده‌اند:

«إِنْ‏ كُنْتَ‏ عَالِماً عَابُوكَ‏ وَ إِنْ كُنْتَ جَاهِلًا لَمْ یُرْشِدُوكَ وَ إِنْ طَلَبْتَ الْعِلْمَ قَالُوا مُتَكَلِّفٌ مُتَعَمِّقٌ وَ إِنْ تَرَكْتَ طَلَبَ الْعِلْمِ قَالُوا عَاجِزٌ غَبِیٌ‏ وَ إِنْ تَحَقَّقْتَ لِعِبَادَةِ رَبِّكَ قَالُوا مُتَصَنِّعٌ مُرَاءٍ وَ إِنْ لَزِمْتَ الصَّمْتَ قَالُوا أَلْكَنُ- وَ إِنْ نَطَقْتَ قَالُوا مِهْذَارٌ وَ إِنْ أَنْفَقْتَ قَالُوا مُسْرِفٌ وَ إِنِ اقْتَصَدْتَ قَالُوا بَخِیلٌ وَ إِنِ احْتَجْتَ إِلَى مَا فِی أَیْدِیهِمْ صَارَمُوكَ وَ ذَمُّوكَ وَ إِنْ لَمْ تَعْتَدَّ بِهِمْ كَفَّرُوكَ فَهَذِهِ صِفَةُ أَهْلِ زَمَانِك‏»[1]حضرت امیر علیه‌السلام بعد از توصیه فرزند خود به بی‌اعتنایی نسبت به حرف مردم، می‌فرماید: تو چه توقعی از مردم داری؟! مردم این‌گونه‌اند كه اگر تو انسان عالمی باشی، به تو حسد می‌برند و برای این‌كه تو را از چشم دیگران بیاندازند، درصدد عیب‌جویی و خرده‌گیری از تو برمی‌آیند؛ و اگر مطلبی را ندانی و بخواهی از دیگران استفاده کنی، همت ندارند که تو را راهنمایی و ارشاد کنند. اگر به دنبال دقایق و ظرایف علمی باشی، طعنه می‌زنند كه آدم بیکاری است كه در پی چنین مسایلی است؛ و اگر طلب علم را رها کنی،‌ تو را کودن و کم‌استعداد می‌خوانند. اگر نسبت به انجام عبادات اهتمام داشته باشی، می‌گویند: این، آدمِ ظاهرساز و ریاکاری است. اگر سکوت پیشه کنی، می‌گویند: لال است؛ و اگر صحبت کنی، می‌گویند: چه قدر پرحرف است. اگر پول خرج کنی، می‌گویند: آدم ولخرجی است، و اگر اقتصاد داشته باشی، تو را بخیل می‌نامند. اگر به پول‌شان نیاز داشته باشی و از آنها درخواست کمک کنی، رابطه‌شان را با تو قطع می‌کنند؛ و اگر نسبت به آنها بی‌اعتنا باشی، حتی ممكن است تو را كافر و خارج از دین معرفی كنند! امیرالمؤمنین به امام حسن علیهما‌السلام می‌فرماید: مردم این‌چنین‌اند.



[1] بحارالانوار، ج 74، ص 234.





نوع مطلب : مذهبی، 
برچسب ها : صبر، مردم، تكلیف، امیرالمومنین، توصیه،
لینک های مرتبط :

جمعه 11 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : نرجس فدایی

اسرار ساده موفقیت (4)

اگر در بیان افکار و احساسات تان نا توان هستید ،یعنی شما نیستید ، یعنی مهارت ابراز وجود شما پایین است برای تقویت این مهارت ....

Ø      با لحن استوار و قاطعانه سخن بگویید.

Ø      «نه» گفتن را بیاموزید :هماهنگی تحت هر شرایط را با اطرافیان نشانه ادب ندانید.

Ø      با «من» شروع و خود را ابراز کنید .مثلا بگویید «نظر من» ..«برداشت من».

Ø      احترام آری ! ولی ترس در بیان افکار و احساسات هرگز!

Ø      مخالفت خود را با حالتی آرام بیان کنید.

Ø      یادتان نرود که گاهی ارتباط های غیر کلامی از سخن گفتن  تاثیر گذارترهستند.





نوع مطلب : اجتماعی، 
برچسب ها : افکار، وجود، احساسات، ابراز،
لینک های مرتبط :

دوشنبه 17 فروردین 1394 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

رفتار ششگانه ضمانت بهشت


پیامبر اكرم(ص) در حدیثی فرمودند اگر پیروان من در زندگی اجتماعی شان رعایت موارد ششگانه زیر را بنمایند من نیز در آخرت ورود آنها به بهشت را تضمین می كنم.

اِضمَنوالى سِتّا مِن اَنفُسِكُم اَضمَن لَكُمُ الجَنَّةَ اُصدُقُوا اِذا حَدَّثتُم وَأوفُوا اِذا وَعَدتُم وَاَدُّوا اِذا ئتُمِنتُم وَاحفَظوا فُروجَكُم وَغُضّوا اَبصارَكُم وَكُفّوا اَیدیَكُم؛(نهج الفصاحه،ح 321)

1). ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﯿﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ. خداوند در سوره احزاب برای رستگویان پاداش ویژه ای قائل شدند و می فرمایند  "لِیَجْزِیَ اللَّهُ الصَّادِقِینَ بِصِدْقِهِمْ وَیُعَذِّبَ الْمُنَافِقِینَ إِن شَاء أَوْ یَتُوبَ عَلَیْهِمْ إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَّحِیمًا"" ا خدا راستگویان را به [پاداش] راستى‏شان پاداش دهد و منافقان را اگر بخواهد عذاب كند یا بر ایشان ببخشاید كه خدا همواره آمرزنده مهربان است سوره الاحزاب آیه ) ۲۴). 2).ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﻓﺎ ﮐﻨﯿﺪ.قرآن نیز یكی از راههای رستگاری را وفای به عهدی می دانند كه با خدا بسته شد "بعهدالله اوفوا (انعام _ 152)" 3). ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﻣﺎﻧﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪ . 4). ﻭ ﺷﺮﻣﮕﺎﻫﺘﺎﻥ ﺭﺍ (ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ) ﺣﻔﻆ ﮐﻨﯿﺪ. بازهم قرآن یكی از خصوصیات مومنین را حافظین فروج می دانند.اگر یك جستجو در قرآن بفرمائید این تركیب "لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ" 11 بار در قرآن تكرار شده است. وَالَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ(و كسانى كه پاكدامنند (سوره  المؤمنون آیه5. 5). ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺭﺍ ( ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ) ﻓﺮﻭ ﮔﯿﺮﯾﺪ. بازهم توصیه قرآن است به مومنین  غضب ابصار از نگاه نا پاك "قُل لِّلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَیَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا یَصْنَعُونَ" به مردان با ایمان بگو دیده فرو نهند و پاكدامنى ورزند كه این براى آنان پاكیزه‏تر است زیرا خدا به آنچه مى‏كنند آگاه است. سوره النور آیه (30). 6). ﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ( ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﯾد.





نوع مطلب : مذهبی، 
برچسب ها : صدق، وفا، عهد، اجتماعی، بهشت،
لینک های مرتبط :

شنبه 1 فروردین 1394 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

هدیه آغازین سال 1394

سخن از بهار، سخن از نو شدن و شكفتن است. سرمای استخوان‌سوز كه از بیداد آن دست‌ها طاقت سر برون كردن از بغل را نداشتند به پایان می‌رسد و شاخه‌ها سبز و ‌تر می‌شوند و شكوفه‌ها خندان، نعره رعد، گریه ابر، خنده گل، زمزمه جویبارها و لطافت نسیم، ارمغان ‌های طبیعت‌اند و چنان كه روح انسان از نوازش این همه زیبایی‌های لطیف، تازه و خرم می‌شود. این بهار نو و این رستخیز ناگهان، پیش از هر كس برشما عزیزان بیننده وبلاگ مبارك باد. در این ایام نوروزی هدیه ای تقدیم می كنم از اندیشه های بهاری لسان‌الغیب شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی همرا ه با یك مطلب در زمینه اخلاق زیستن:

صبا به تهنیت پیر می  فروش آمد/كه موسم طرب و عیش ناز و نوش آمد

هوا مسیح نفس گشت و باد نافه‌گشای/درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد


اخلاق زیستن

طرح مسئله:

 نیكخواهی و شفقت ورزی چه زمینه‌هایی نیازدارد و  راههای صحیح  تحقق نیكخواهی و شفقت كدامند؟ براساس نظریات برخی از دانشمندان علم اخلاق و جامعه شناسان،  فرصت  پیدا كردن نیكخواهی  و شفقت ورزی مقدماتی لازم دارد كه درذیل به تعدادی از آنها پرداخته می شود:

1). نخست اینكه انسان خودش را دوست بدارد.  تا انسان خودش را دوست نداشته باشد  نمی‌تواند دوستدار دیگران باشد. دوست داشتن خود هم دو شرط دارد:

الف). سلامت روان و

 ب). بهره‌مندی از درجه‌یی از اخلاقی زیستن.

 اگر انسان شاد نباشد و آرامش نداشته باشد، نمی‌تواند خودش را دوست بدارد. همچنین اگر آدمی خود را به درجه اخلاقی زیستن نرسانده باشد، مثلا ریاكار، بی‌انصاف، دروغ گو و ظالم باشد، خودش را دوست نداشته است. انسانی كه خود را دوست دارد چنین زیستنی ندارد و به‌عكس نوعی تنفر و انزجار از خودش پیدا می‌كند و از خودش بیزار می‌شود. بنابراین سلامت روانی و كمال اخلاقی اگر وجود داشته باشد، آدمی می‌تواند خودش را دوست بدارد و چنین انسانی می‌تواند دوستدار دیگران نیز بوده و نیكخواه باشد.

2). دوم اینكه انسان بتواند این موضوع را بفهمد  كه دیگران هم همانند او هستند.

زیرا كسی كه خودش را دوست دارد تا به ‌این همانندی دیگران با خودش پی نبرده باشد، دلیل ندارد كه دوستدار دیگران باشد. او باید دانسته باشد كه دیگران نیز مثل اویند. آنها نیز در تنگناهای وجودی، ناداری‌ها، ناتوانی‌ها و... با وی مشابهت دارند. همانطور كه او از مرگ، تنهایی، بی‌معنایی و پوچی زندگی می‌ترسد، دیگران هم از اینها ترسانند. او و دیگران ترس‌های مشترك، ناتوانی‌های مشترك و ناداری‌های مشترك دارند و در این صورت است كه شفقت و مهرورزی شكفته می‌شود و انسان كسانی را كه مثل اویند و مثل او دارای رنج‌ها و دردهای مشترك هستند، دوست خواهد داشت و نسبت به آنها شفقت خواهد ورزید.

3). سومین  توانایی برای فراهم شدن مجال نیكخواهی و شفقت ورزی دارا بودن  قدرت تخیل كافی است.

 به میزانی كه بتوانیم قدرت تخیل خودمان را افزایش دهیم، به همان میزان می‌توانیم دوستدار دیگران باشیم. در واقع قدرت تخیل می‌تواند فاصله ما و دیگران را كم و كمتر كند.  برهمین اساس است كه  حكما اعتقاد دارند،  كه ادبیات ظرف زندگی اخلاقی است. آنچه شعرا با پدیده شعر به وجود می‌آورند، افزایش قدرت تخیل كسانی است كه به آن مضامین توجه می‌كنند. كسانی كه دارای قدرت تخیل قوی باشند، براحتی می‌توانند خود را جای دیگران بگذارند و وقتی كسی خود را جای دیگری گذاشت، درد و رنج او را  احساس می‌كند، همان‌گونه كه درد و رنج خود را می‌فهمد. هر چه ادبیات بیشتر گسترش پیدا كند، مردم بیشتر می‌توانند خود را جای دیگران بگذارند و نیكخواهی آنان بیشتر می‌شود.

4). یكی دیگر از توانایی های  لازم  برای شفقت ورزی شناخت بهتر دنیای اطراف می باشد.   تا دنیای خودمان را نشناسیم، نمی‌توانیم نیكخواه مناسبی باشیم و شفقت موثری بورزیم. زیرا اگر دنیا را نشناسیم و نفهمیم كه چه اقتضائات و شرایطی بر انسان‌های دیگر حاكم شده است، وضع روحی آنان چگونه است، مشكلات اقتصادی، فرهنگی و... چه مسائلی را برای آنان ساخته و پرداخته كرده است، نمی‌توانیم نیكخواه مناسبی برای آنان باشیم. یكی از اثرات شناخت دنیای پیرامونی برای نیكخواهی و شفقت ورزی موثرتر شناخت روش صحیح مهرورزی و نیكخواهی است.. مثلا اگر كسی نداند مثلا فقدان تحصیل در جامعه ای، مثل فقدان سلامت، مضر به بهداشت روانی و جسمی افراد آن جامعه است قاعدتا نمی‌تواند نیكخواهی خود را بصورت موثر بروز و ظهور دهد. چه بسا كسانی كه با نیّت خیرخواهی عملی را انجام داده‌اند، به دلیل عدم شناخت دنیای خارج از خود و شرایط حاكم، ضرر و زیان حاصل از كارشان بسیار بیشتر از اثر مثبت كارشان بوده است و اگر عمل او درد و رنج كسی را در یك نگاه كاهش داده است، در ابعاد دیگری باعث افزایش درد و رنج او شده است. مثلا عزت نفس او را كه بزرگ‌ترین سرمایه خداوند به انسان‌هاست لكه‌دار یا نابود كرده است و از این راه او را به موجودی بی‌مقدار تبدیل كرده است.

 5). ضرورت دیگر مهرورزی صحیح آشنایی با راه‌هایی است كه با اتكاء به آنها این نیكخواهی و شفقت باید جاری و ساری شود.همانطور كه در بند پیشین نیز  توضیح داده شد، خیلی وقت ها شفقت را به گونه‌یی می‌ورزیم كه به‌دلیل نشناختن راه صحیح آن، ممكن است در ازای یك واحد كمك چندین واحد ضرر و زیان برسانیم.  نیكخواه حتما باید روان دریافت‌كننده را مورد توجه قرار دهد، به‌گونه‌ ای كه در كمك كردن هیچگونه ضربه ای به روان و مناسبات و حیثیت دریافت‌كننده وارد نیاید. مثلا اگر شما به كسی ، به گونه ای كمك كنید كه عزت نفس او  گرفته شود، چیز كمی به ایشان  داده‌اید و چیزهای بزرگی از وی  گرفته‌اید. چرا كه  داشتن عزت نفس ارزش بزرگ زندگی آدمی است كه بدون آن سلامت روانی انسان مخدوش است.  خلاصه اینكه كمك كردن به دیگران، شفقت و مهروزی  اداب و لوازمی دارد كه بدون آنها ممكن است به روان و عزت نفس و ... دریافت‌كننده كمك آسیب جبران ناپذیر وارد شود.

در عین حال این كلام گوهر بار سعدی (ره) هیچ وقت از یادمان نرود كه سروده ی بین المللی است:

بنی آدم اعضای یک پیکرند/که در آفرینش ز یک گوهرند

 چو عضوی به درد آورد روزگار/دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی/ نشاید که نامت نهند آدمی 





نوع مطلب : اجتماعی، 
برچسب ها : بهار، اخلاق، زیستن، انسانیت،
لینک های مرتبط :

شنبه 23 اسفند 1393 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

عاقل کیست؟

عاقل كسى است كه در اجابت حقّ و اطاعت فرمان وى، در نهایت هموارى باشد و حرف حق از هر كه بشنود، قبول كند و سر از او نپیچد، و در گفتار به انصاف باشد و هر چه مشتمل به ظلم و تجاوز از حق باشد، از كسى نشنود و در اطاعت باطل سر سخت باشد و سر به اطاعت او فرو نیارد. و به انصاف باشد و در صدد آن نباشد كه هر چه گوید خواه حقّ و خواه‏ باطل، بجا نشاند.

بلكه هر گاه ظاهر شود كه خطا كرده است، برگردد و تا ممكن باشد از براى نفع دنیا، ترك آخرت نكند و به خسران آخرت، راضى نشود و خسران دنیا را بر خسران آخرت اختیار نماید( مصباح الشریعة / ترجمه و شرح عبد الرزاق گیلان /251  ) کمال عقل نشانه ای دارد و نشانه آن در کلام امام چنین بیان شده است: چون عقل و خرد به مرتبه كمال رسد گفتار كم گردد (زیرا كمال عقل مستلزم تسلّط بر ضبط و نگاه‏دارى قواى بدنیّه است، پس در هر چه و هر كجا بیجا سخن نمى‏گوید). (ترجمه و شرح نهج البلاغة (فیض الإسلام) /ج‏6 ) در نتیجه باید گفت انسان با کمالات، انسانی است که از نیروی عقل برخوردار بوده و آن را پرورش داده و به کمال رسانیده است و همین شخصیت روحانی و معنوی فرد که به وی شخصیت داده و موجب اعتبار وی نزد افراد می شود نه کمالات زودگذر ظاهری آری اینجاست كه انسان به عمق دانش و معرفت سعدی در قرآن پی می برد آنجا كه سعدی این تعریف از عقلانیت در گفتار و رفتار را در دو بیت خلاصه می كند و اینگونه می سراید:

اگر چه پیش خردمند خامشی ادب است/به وقت مصلحت آن به که در سخن کوشی

دو چیز طیره عقـل است دم فـرو بستن/به وقت گفتـن و گفتــن به وقت خامــوشـی. 

ای كاش ما ها (از آدمهای معمولی گرفته تا سیاست مداران و حمكرانان) نیز بتوانیم این دستور لقمان گونه را سرلوحه رفتار و گفتار خود قرار دهیم و به قول معصوم خسرالدنیا و والاخره نگردیم.





نوع مطلب : مذهبی، اجتماعی، 
برچسب ها : عقلانیت، سعدی، عاقل، آخرت،
لینک های مرتبط :

یکشنبه 5 بهمن 1393 :: نویسنده : احمد الله وردی زاده لداری

In the name of God, the Beneficent the Merciful

To the Youth in Europe and North America,

The recent events in France and similar ones in some other Western countries have convinced me to directly talk to you about them. I am addressing you, [the youth], not because I overlook your parents, rather it is because the future of your nations and countries will be in your hands; and also I find that the sense of quest for truth is more vigorous and attentive in your hearts.

I don’t address your politicians and statesmen either in this writing because I believe that they have consciously separated the route of politics from the path of righteousness and truth.

I would like to talk to you about Islam, particularly the image that is presented to you as Islam. Many attempts have been made over the past two decades, almost since the disintegration of the Soviet Union, to place this great religion in the seat of a horrifying enemy. The provocation of a feeling of horror and hatred and its utilization has unfortunately a long record in the political history of the West.

Here, I don’t want to deal with the different phobias with which the Western nations have thus far been indoctrinated. A cursory review of recent critical studies of history would bring home to you the fact that the Western governments’ insincere and hypocritical treatment of other nations and cultures has been censured in new historiographies.

The histories of the United States and Europe are ashamed of slavery, embarrassed by the colonial period and chagrined at the oppression of people of color and non-Christians. Your researchers and historians are deeply ashamed of the bloodsheds wrought in the name of religion between the Catholics and Protestants or in the name of nationality and ethnicity during the First and Second World Wars. This approach is admirable.

By mentioning a fraction of this long list, I don’t want to reproach history; rather I would like you to ask your intellectuals as to why the public conscience in the West awakens and comes to its senses after a delay of several decades or centuries. Why should the revision of collective conscience apply to the distant past and not to the current problems? Why is it that attempts are made to prevent public awareness regarding an important issue such as the treatment of Islamic culture and thought?

You know well that humiliation and spreading hatred and illusionary fear of the “other” have been the common base of all those oppressive profiteers. Now, I would like you to ask yourself why the old policy of spreading “phobia” and hatred has targeted Islam and Muslims with an unprecedented intensity. Why does the power structure in the world want Islamic thought to be marginalized and remain latent? What concepts and values in Islam disturb the programs of the super powers and what interests are safeguarded in the shadow of distorting the image of Islam? Hence, my first request is: Study and research the incentives behind this widespread tarnishing of the image of Islam.

My second request is that in reaction to the flood of prejudgments and disinformation campaigns, try to gain a direct and firsthand knowledge of this religion. The right logic requires that you understand the nature and essence of what they are frightening you about and want you to keep away from.

I don’t insist that you accept my reading or any other reading of Islam. What I want to say is: Don’t allow this dynamic and effective reality in today’s world to be introduced to you through resentments and prejudices. Don’t allow them to hypocritically introduce their own recruited terrorists as representatives of Islam.

Receive knowledge of Islam from its primary and original sources. Gain information about Islam through the Qur’an and the life of its great Prophet. I would like to ask you whether you have directly read the Qur’an of the Muslims. Have you studied the teachings of the Prophet of Islam and his humane, ethical doctrines? Have you ever received the message of Islam from any sources other than the media?

Have you ever asked yourself how and on the basis of which values has Islam established the greatest scientific and intellectual civilization of the world and raised the most distinguished scientists and intellectuals throughout several centuries?

I would like you not to allow the derogatory and offensive image-buildings to create an emotional gulf between you and the reality, taking away the possibility of an impartial judgment from you. Today, the communication media have removed the geographical borders. Hence, don’t allow them to besiege you within fabricated and mental borders.

Although no one can individually fill the created gaps, each one of you can construct a bridge of thought and fairness over the gaps to illuminate yourself and your surrounding environment. While this preplanned challenge between Islam and you, the youth, is undesirable, it can raise new questions in your curious and inquiring minds. Attempts to find answers to these questions will provide you with an appropriate opportunity to discover new truths.

Therefore, don’t miss the opportunity to gain proper, correct and unbiased understanding of Islam so that hopefully, due to your sense of responsibility toward the truth, future generations would write the history of this current interaction between Islam and the West with a clearer conscience and lesser resentment.

Seyyed Ali Khamenei

21st Jan. 2015





نوع مطلب : مذهبی، اجتماعی، 
برچسب ها : North America'khamenei،
لینک های مرتبط :

اتاق فكر حمله  به شارلی ابدو كجا  است ؟ [1]

مقدمه:با توجه به اینكه فردی هستم علاقمند و پیگیری مسائل سیاسی در سطح ملی و بین اللملی اما بنا نداشته و ندارم در محیط سایبری و در وبلاگم از مطالب سیاسی استفاده كنم چون به اندازه كافی در این زمینه آدمها و سایت فعال هستند كه نیاز به خرده پاهایی مثل حقیر نباشد ولی دیشب هنگام مرور سایت های خبری  به تحلیل  زیر  از  تی یری میسان از واقایع اخیر پاریس برخوردم و دیدم  می ارزد كه خوانندگان زیادی از آن بهره مند شوند و بنده نیز بعنوان قطره از دریای مسلمانان دینم را نسبت آگاه نمودن بخشی از مردم از وجود چنین تحلیلی نیز ادا نمایم لذا تصمیم به باز نشر این تحلیل نمودم البته با تغییر عنوان  از  چه کسی مغز متفکر حمله به شارلی ابدو بوده است ؟ به اتاق فكر حمله  به شارلی ابدو كجا  است ؟

 در این تحلیل تی‌یری میسان در مقاله ای با عنوان« چه کسی مغز متفکر حمله به شارلی ابدو بوده است» تاکید دارد هماهنگی بین عوامل جهادی برای تدارک حملات غیر ممکن است. علیرغم اینکه میسان نیز علاقه دارد این عملیات را عملیات القاعده یا داعش بداند، اما از یك زاویه واقع بینانه دیگر به مسئله نگاه نموده و فرضیه ی خطرناک تری را پیش بینی و به ارائه آن پرداخته است كه نیازمند توجه و منور بیشتر توسط جوامع مسلمان بخصوص روشفكران آن و بهره برداری لازم از آن می باشد.

میسان در این بررسی كارشناسانه مسئله می نویسد هفتم ژانویه ۲۰۱۵ ، یک گروه کماندویی در پاریس به ساختمان های شارلی ابدو یورش بردند و ۱۲ تن را کشتند . چهار تن از زخمی ها در وضع وخیمی قرار دارند.در ویدئوهایی که درباره این حادثه وجود دارد ، صدای مهاجمان شنیده می شود که فریاد « الله اکبر» و سپس فریاد « ما انتقام محمد را گرفتیم» به گوش می رسد.

یک شاهد ( کاریکاتوریستی با نام مستعار کوکو از طراحان شارلی ابدو ) گفته است آنها خود را وابسته به القاعده خوانده اند . حتی همین یک جمله کافی بود که شمار زیادی از فرانسوی ها این حمله را به اسلامگرایان نسبت دهند. اما این فرضیه غیر منطقی است. ماموریت این گروه کماندویی هیچ ارتباطی با ایدئولوژی جهادی ها ندارد.

در واقع ،اعضا یا طرفداران اخوان المسلمین ، القاعده یا داعش فقط به کشتن شماری کاریکاتوریست کافر بسنده نمی کنند ،‌آنها احتمالا بایگانی این نشریه را در زیر نگاه های کارکنان شارلی ابدو، براساس الگوی آنچه در کل اقدامات خود در القاعده در مغرب و شرق انجام دادند ، نابود می کنند. به عقیده جهادی ها ،مهم ترین وظیفه آنان نابود کردن اشیایی است که به عقیده آنان به خداوند توهین می کند و سپس مجازات « دشمنان خدا » است .

به این ترتیب ،‌آنان بلافاصله و بدون کامل کردن ماموریت خود عقب نشینی نمی کنند و از پلیس نمی گریزند . برعکس آنان ماموریت خود را به پایان می برند حتی اگر در محل کشته شوند.

علاوه بر این ، ویدئوها و برخی از گفته های شاهدان نشان می دهد که مهاجمان حرفه ای هستند . آنان در خصوص استفاده از سلاح های خود بسیار وارد بودند و فقط آگاهانه تیراندازی کردند. آنان به شکل جهادی ها لباس نپوشیده بودند بلکه لباسی شبیه به کماندوهای نظامی داشتند.

روشی که آنان یکی از نیروهای زخمی پلیس را بر روی زمین اعدام کردند ، نیرویی که هیچ خطری برای آنان نداشت ، تایید می کند که ماموریت آنان انتقام از شارلی ابدو نبود.

میسان هدف از این عملیات را آغاز جنگ داخلی می داند.

اینکه مهاجمان به زبان فرانسه تسلط داشته و احتمالا فرانسوی بوده اند به ما این امکان را نمی دهد که نتیجه گیری کنیم این حمله اقدام فرانسوی ها علیه فرانسوی ها بوده است . برعکس ،‌باتوجه به اینکه آنان حرفه ای بوده اند نمی توان آنها را طراح دانست و هیچ چیزی نیست که ثابت کند این افراد فرانسوی باشند.

این واکنشی عادی اما از نظر عقلی اشتباه است که فکر کنیم فرد مورد هجوم در هنگام حمله مهاجمان خود را می شناسد. این هنگامی منطقی است که موضوع جرم و جنایات عادی در میان باشد اما هنگامی که پای سیاست بین المللی در میان است ، درست از آب در نمی آید.

طراحان این حمله می دانستند که این حمله موجب شکاف بین فرانسوی های مسلمان و فرانسوی های غیر مسلمان می شود. شارلی ابدو متخصص اقدامات تحریک آمیز ضد اسلامی بود و اغلب مسلمانان فرانسه مستقیم یا غیر مستقیم قربانی اقدامات این نشریه بوده اند.

در صورتی که مسلمانان فرانسه بی هیچ شک و تردیدی این حمله را محکوم کنند برای آنان دشوار است که مانند خوانندگان این نشریه فکاهی متاثر شوند . این اوضاع را برخی همدستی مسلمانان با قاتلان تلقی می کنند.

به این سبب است که به جای تلقی کردن این حمله بسیار مرگبار به عنوان انتقامی اسلامگرایانه علیه نشریه ای که کاریکاتورهایی از ( حضرت)‌محمد ( ص) را منتشر کرده و صفحه های نخست خود را به ضدیت با مسلمانان اختصاص داده است ،‌دیگر منطقی خواهد بود که تصور شود که این نخستین دوره روندی با هدف ایجاد اوضاع جنگ داخلی است .

راهبرد « برخورد تمدن ها » در تل آویو و واشنگتن طراحی شده است .

ایدئولوژی و راهبرد اخوان المسلمین ، القاعده و داعش ایجاد جنگ داخلی را در غرب توصیه نمی کند بلکه برعکس ایجاد آن را در شرق و جدا کردن شدید دو جهان را توصیه می کند.هیچ وقت سید قطب یا هیچ یک از جانشینان او خواستار ایجاد درگیری بین مسلمانان و غیر مسلمانان در خاک غیر مسلمانان نشده است. برعکس، راهبرد« برخورد تمدن ها» را برنارد لویس برای شورای امنیت ملی آمریکا تدوین و سپس ساموئل هانتینگتون آن را نه به عنوان راهبرد تسخیر بلکه به عنوان اوضاعی قابل پیش بینی ،‌گسترش داده است. هدف از این راهبرد متقاعد کردن ساکنان کشورهای عض ناتو برای درگیری اجتناب ناپذیری است که به صورت محتاطانه ای شکل « جنگ با تروریسم » به خود می گیرد.نظریه برخورد تمدن ها در قاهره ، ریاض و یا کابل توصیه نشده است بلکه این کار در واشنگتن و تل آویو انجام شده است. طراحان حمله به شارلی ابدو برای خرسند کردن جهادی ها یا طالبان تلاش نکردند بلکه قصد داشتند نو محافظه کاران و یا نولیبرال ها را خوشحال کنند. ما نباید سابقه های قبلی را فراموش کنیم:

ü   -ما باید به یاد بیاوریم که در سال های اخیر ،‌ شاهد بوده ایم دستگاه های اطلاعاتی آمریکا و یا ناتو در فرانسه تاثیرات مخرب برخی از مواد مخدر را بر مردم غیر نظامی آزمایش کرده اند .

ü      -باید تلاش دستگاه های اطلاعاتی آمریکا را برای قتل شارل دوگل رئیس جمهوری وقت فرانسه به یاد آوریم .

ü      -وقوع حملاتی با پرچم های دروغین علیه غیر نظامیان در شمار زیادی از کشورهای عضو ناتو وجود داشته است.

ü   ما بایدبه یاد داشته باشیم که از زمان فروپاشی یوگسلاوی،‌سادت ارتش آمریکا در بسیاری از کشورها راهبرد« جنگ سگ ها» را آزمایش کرده است .

جنگ سگ ها شامل کشتن اعضای یک جامعه اکثریت و سپس اعضای اقلیت و انداختن مسئولیت آن بر دوش دو طرف تا زمانی است که هرکس اعتقاد داشته باشد در خطر مرگ قرار دارد. به این ترتیب بود که واشنگتن جنگ داخلی را هم در یوگسلاوی و هم اخیرا در اوکراین به راه انداخته است .

فرانسوی ها همچنین به خوبی متوجه می شوند که آنان ابتکار مبارزه با جهادی هایی که از سوریه و عراق بازگشته اند ، به دست نگرفته اند. علاوه بر این ،‌تاکنون هیچ یک از آنان کمترین حمله ای را در فرانسه انجام نداده اند ،‌مورد مهدی نموش را نمی توان مورد یک تروریست تک رو دانست بلکه یک مامور بود که در بروکسل دو تن از ماموران موساد را به قتل رساند. این واشنگتن بود که ششم ژانویه ۲۰۱۴ وزیران کشور آلمان ،‌آمریکا ، فرانسه ( والس نماینده فرانسه بود) ،‌ایتالیا ، لهستان و انگلیس را برای اعلام بازگشت جهادی های اروپایی فراخواند. پس از این نشست بود که مطبوعات فرانسوی این موضوع را مطرح کردند و پس از آن مقامات واکنش ها را شروع کردند.

جان کری برای نخستین بار به زبان فرانسوی سخن گفت تا به فرانسوی ها پیامی بدهد.

او حمله به آزادی بیان را محکوم کرد ( درحالی که کشورش از سال ۱۹۹۵ همواره ایستگاه های رادیویی و تلویزیونی را در یوگسلاوی ، افغانستان ، عراق و لیبی بمباران و نابود کرده است ) و از مبارزه با تاریک اندیشی سخن گفت.ما نمی دانیم چه کسی این عملیات حرفه ای را علیه شارلی ابدو طراحی کرده است اما ما نباید عصبانی شویم . ما باید همه فرضیه ها را مد نظر قراردهیم و بپذیریم که تاکنون ، محتمل ترین هدف آن ایجاد اختلاف در درون ما است و طراحان احتمالی این حمله در واشنگتن هستند.



[1] باز نشر با اندك تغییر از سایت الف





نوع مطلب : اجتماعی، 
برچسب ها : شارلی، ابدو، داعش، القاعده، تییر میسان،
لینک های مرتبط :



( کل صفحات : 9 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
درباره وبلاگ


إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِینَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا در حقیقت ما آنچه را كه بر زمین است زیورى براى آن قرار دادیم تا آنان را بیازماییم كه كدام یك از ایشان نیكوكارترند. سوره الکهف آیه 7
We have appointed all that is on the earth an adornment for it, in order that we try which of them is finest in works.AL-KAHF_VERSE 7

مدیر وبلاگ : احمد الله وردی زاده لداری
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی